21 Ağustos 2011 Pazar

Ağlama anne ağlama!!!


Ağlama anne ağlama!!!
''Anne!
Yeter artık ağlama!
Sen ağladıkça, babamın boğazında düğümleniyor hıçkırıklar.
Hani! Hep bize öğretmişlerdi ya- erkekler ağlamaz- diye. Babam, akan gözyaşlarını saklıyor, için için akıtıyor yüreğinin en derinliklerine!
Bak!
Dövünme! Dizlerini döve döve paraladın onları da!
Ben, yanınızdayım her an siz bilmeseniz de!
Beni askere uğurlarken de ağlamıştın yine böyle. Komşular-ağlama! Ağlamak, ağlamak getirir.- demişlerdi de dinlememiş, ağıtlar yakmıştın. Bir yanda davul zurna çalarken- En büyük asker, bizim asker- nidalarıyla tempo tutarlarken arkadaşlarım, senin gözlerin yaşlar içinde; bakışların üzgün ve hüzünlü, yalnızca bana odaklanmış, hasret yüklemiştin yüreğine. Sanki bir daha göremeyecekmiş gibi beni nakşetmiştin o yüce gönlüne.
Fark etmediğimi mi sandın? O gürültünün, gümbürtünün içerisinde ben de seni, o gül yüzünü, öpülesi pamuk ellerini ezberlemeye çalışmıştım.
Ağlama anne ağlama!
Sen ağladıkça, azap olur yattığım nurlu mekân.
Defalarca öpüp  de kutsadığın ve bana bağladığın TÜRK bayrağı var ya. Al kanlara boyanmış o kutsal bayrağım uğruna bir değil bin canım olsa yine veririm ana yine.
Ayşe'ye söz vermiştim! Dönünce masallardaki gibi düğün yapacaktım ona, yuva kuracaktık, çocuklarımız olacak, mutluluğa doğru yelken açacaktık. Hayallerimiz vardı, bir bir gerçekleşsin diye çabalayacaktık.
Sen, kızın gibi sahip çık ona anacığım. Hatta bağrına taş basıp, elceğizlerinle evlendir. Çocuklarından birine de benim adımı ver ki oğlumun yadigârı deyip, ben niyetine sev doyasıya.
Bu benim sana ne ilk, ne de son mektubum zannetme!
Anadolu'nun bağrında; benim gibi daha nice ana baba evlatları yatmakta UNUTMA!
Dökülen kanlarımız, toprak olan bedenlerimiz, helâl olsun bu VATAN'a....
Ağlama Anne AĞLAMA!!!
Ayşen Arslangiray Kura
17.8.2011/Kuşadası

19 Ağustos 2011 Cuma

Çocuklarım var benim / Güncel / Milliyet Blog



Çocuklarım var benim
LYS sonuçları açıklandı.
Bu kez sevinçten ağlıyorum bugün. Sevinçten ve yaşadığım mutluluktan.
ÇOCUKLARIM VAR BENİM. Çok değil 600 civarında çocuğum var benim. Evet, yanlış duymadınız! Hatta daha fazla bile.
Beş yıl süresince, birlikte okuduk. Sınav oldu ağladık, karne aldık sevindik.
Gün oldu anneleri, teyzeleri, gün oldu en yakın arkadaşları, dert ortakları, gün oldu yaşdaşları olduğum çocuklarım.
Hayatıma değer katan, yaşam sevincim ve de amacım olan çocuklarım.
Halen büyük bir kısmı üniversitelerde okuyan ve bugün LYS sonuçları açıklandığında; kazandıkları bölümleri heyecanla ve sevinçle paylaşan çocuklarım.
Bilseniz! Ne büyük bir sabırsızlıkla bekledim bu anı bir bilseniz?
Azimli, başarılı ve sevgi dolu çocuklarım.
Dileğim; bu üniversite hayatında da çok başarılı olursunuz.
Eğer ki tüy kadar emeğim var ise üzerinizde; ananızın ak sütü gibi helal olsun yavrularım.
Bana bugün bu sevinci ve mutluluğu yaşattınız ya canım çocuklarım.
Hayatınız boyunca; yolunuz aydınlık, her daim sağlıklı, başarılı ve mutlu olun CANLARIM.
Ayşen Arslangiray Kura
19.08.2011/Kuşadası

12 Ağustos 2011 Cuma

Satılık altın anahtar!!!


Rengârenktir, genç kızların hayal dünyası.
Hele de evlenmek, beyaz gelinliğin içinde salına salına süzülüp, yeni yuvalarına doğru yol almak önceliklerinin başındadır.
Düşündüm taşındım! Genç kızlara altın anahtar olacak bilgileri derledim, sıraladım!
Durun kızlar şimdi!
Mutluluğun altın anahtarı burada!
Duyduk duymadık demeyin!
Kulağınızı, gözünüzü dört açın!
Bu iyiliğimi de UNUTMAYIN!
Ne zaman ki evlendiniz!  İşin sırrı ayrıntılarda gizli!
Her daim kedi gibi yumuşacık olun, sakın tırnaklarınızı ulu orta çıkartmayın! Oyy pisi pisi…
Asla, eşinizin anasını, babasını ve de kardeşlerini( hatalı olsalar bile) eşinize şikâyet etmeyin!
Eşinizi her gün full makyaj ve en güzel giysileriniz ile karşılayın. Parfümün bini bir para, sürün sürüştürün misler gibi kokun. Beğenmediği giysileri, gardırobunuzdan derhal def edin, öyle mini, şort, dekolte giymeyi kesinlikle düşünmeyin.
İş hayatında çalışıyor olabilirsiniz ki evde ve işte çalışmak birinci vazifeniz! Her halde de erkeğin kalbine giden yol midesinden geçer düsturunu unutmadan, en güzel yemekleri ve eşinizin en sevdiklerini pişirmek için mutfağınıza özen gösterin. Sizin sevdiğiniz yemeklerin önemi yok! Yemeseniz de olur! Zaten kilo alama riskiniz var boş verin.
Gayet şık masa örtüleri serilmiş masalarda, nadide yemek takımları ile(kırılacak diye üzülmeyin, sizle bir yaşayacak değil ya!) mum ışığı eşliğinde ziyafet tadında sofralar hazırlayın.
Es keza alkol alıyor ise siz de eşlik edin ama sarhoş olmamaya dikkat edin! Sonra sofrayı kim toplar? Bulaşıkları kim yıkar? Böyle bir hata affedilemez! Dikkatli olun!
Her akşam, ailesinden olan kimseleri ya da arkadaşlarını yemeğe davet etmesine ses çıkartmayın. En iyi şekilde ağırlayın!
Hep gülümseyin! Yüzünüzden gülücüklerinizi eksik etmeyin!
Yemek yedikten sonra; mutlaka kahvesini yapın ve meyvelerini soyup da ikram edin ki zahmete girmesin.
Eğer, televizyonda maç seyretmek isterse ki çoğunun tutkusudur bu, dizi falan seyretmek için tatsızlık çıkartmayın. Hatta birlikte seyredin maçı, hem de ‘’Ah! Nasıl kaçtı bu gol, yapma ya! Bu pozisyon ofsayt olur mu? Tüh! Vah!’’ Diye bağırarak, çığlıklar atarak, koltuğun üzerinde zıp zıp zıplayın!
Her gece, eve zamanında gelecek diye de beklemeyin! İşi gücü çıkar, toplantısı olur, iş hali bu!
Eve geldiğinde’’ Bu saate kadar nerelerdeydin? Feneri nerede söndürdün? Kiminle idin? ‘’ Gibi saçma sapan sorularla adamın kafasını şişirmeyin! Hatta ve hatta’’ Sevgilim bir acı kahve yapsam arzu eder misin?’’ diye sormaktan yüksünmeyin!
Zaman, zaman hafta sonlarında; arkadaşları ile ava, balığa veya maça gidebilir, bu durumu anlayışla karşılayın ve destekleyin! Siz gezmeseniz de olur! Zaten sizin evde bir yığın işiniz var, işleri bitirmek için bu fırsatı değerlendirin!
Cep telefonuna gelen arama ve mesajları kontrol etmek gibi bir gaflete düşmeyin! Hele hele faturaların dökümlerini incelemek gibi de bir hata yapmayın! Gerçi şimdi e-fatura var! Olsun yine de didiklemeyin!
Siz ile birlikte olduğu saatlerde; internette maillerine bakmak isteyebilir, karşı çıkmayın! Bundan daha doğal ne olabilir! Sizden izin alacak hali yok ya! Sonra da hafiyeliğe soyunup, bilgisayarın geçmişini kurcalamayın! Özelini merak etmediğinizi de her fırsatta yineleyin ki gönül rahatlığı içinde yaşasın!
Katiyen, vıdı vıdı, dırdır edip de adamın kafasının etini yemeyin!
İki de bir ‘’Bak Ayşe Hanımlar, Marmaris’e tatile gittiler. Biz ne zaman tatile çıkacağız?’’ Diye saçma sapan sorular sormayın!
Bir de ‘’Haticeler, yeni eşya almışlar. Biz de eşyaları yenilesek mi?’’ Diye laflar edip de eşinizi lüzumsuz konularla üzmeyin!
Hiçbir zaman ve hiçbir konuda ondan daha maharetli ve akıllı olduğunuzu vurgulayacak şekilde konuşmayın ve de hareket etmeyin! Yazıktır! Aşağılık kompleksine kapılmasına sebep olursunuz. Olmaz!!!
Evinizde kullandığınız cihazlar bozulduğunda; ya siz tamir edin ya da tamirci çağırın, eşinizi bu tür işlerle yormayın!
Kavanoz, yağ şişesi veya kola şişesinin kapağını açmak içim adamcağızı boşa uğraştırmayın! Yoksa açamadığında’’ Aman sen de bir kapağı açmayı beceremedin’’ diye bir söz kaçar ise ağzınızdan! Kavgaya hazır olun!
Öğle saatlerinde, arkadaşları ile( ki aralarında kadın arkadaşları da olabilir)yemeğe çıkmasına tepki vermeyin! Anlayışlı olmanız gerektiğini unutmayın! Adamın arkadaşlık ilişkilerini bozmayı aklınızdan bile geçirmeyin!
Yıldönümü, yaş günü gibi özel günleri kutlamayı ve eşinize hediye almayı unutmayın! O unutsa bile üzerinde durmayın! İnsanlık hali deyip, geçiştirin!
Aklınızdan geçen sözleri düşünüp taşınıp öyle söyleyin, pat diye konuşmayın! Eşinizi üzmemek için zarar yok! Siz yutun, içinize atın!
İlle de bu yuva çocuklarla süslensin diye tutturmayın! Eşiniz isterse ne ala!
Çocuklar olunca tüm sorumluluk size ait! Çocukların dertleri, zırıltıları ile rahatsız olmasına mahal bırakmayın! Hatta eşiniz tedirgin olmasın, çocuk ağlamasından etkilenmesin diye başka odada uyutun!
Ana fedakârdır! Uykunuzdan, beklentilerinizden vaz geçmek zorunda kalsanız bile şikâyetçi olmayın!
Çocuklarınızın, okul dershane gibi durumları ile siz ilgilenin! Öğretmenlerle, okul aidatı ve dershane paraları türü ödemeler ile uğraşmak gibi külfetlere sokmayın!
Eşinizin her söylediği sözü dinleyin ve itiraz etmeyin!
Katiyen karşılık vermeyin!
‘’Erim, erkeğim, aslanım, bir tanem, canım, ciğerim, hayatım’’ diye hitap edin!
Size iltifat etmiyor ise! İdare edin!
SONRASI MI?
Siz gökyüzüne kanatlanıp uçarken! Yazıktır! O’nun aşağıda kalmasına gönül rızası göstermeyin!
Bırakın! Eteğinizin bir ucuna tutunuversin!
Sakın ha! Bu satırları okumasına izin vermeyin!
Bu ALTIN ANAHTAR niteliğindeki eşsiz manifestoyu kaybetmeyin!
Her an okuyabileceğiniz bir yerde muhafaza edin!!!

Ayşen Arslangiray Kura
10.8.2011/ Kuşadası

''Bu kadar yürekten çağırma beni''


Sevda ne kadar renkli, rengârenk ise, kaybedenlere de o kadar gecedir.
‘’Bu kadar yürekten çağırma beni’’
‘’Bir gece ansızın gelebilirim!’’
Sanma! Sakın aldanma!
İnanma, sakın mucizelere inanma!
Ne yangınlar gördü bu gönül, ne sevda rüzgârlarına ram oldu.
Senle başladı bu sevda ve senle nihayet buldu.
Koklamaya kıyamadığım sevda çiçeklerim bir bir soldu.
Satır aralarına, aşk sözcükleri serpiştirdiğin mektupların var ya! Onlarda silindi gitti.
Sarmış alevler gökyüzünü, kızıla boyanmış sema, yıldızlara nazire olsun diye çılgıncasına savrulmakta.
Neden dersen eğer?
Artık vakit çok geç! Söyleyemem!
Sensizliğin pençesinde geçirdiğim yıllarımın hesabını sana veremem!
Hani insanın sabrının tükendiğini hissettiği an vardır ya!
Ümitlerinin, yaşam sevincinin bittiği an. Yaşadıklarına hayıflandığı son an.
İşte! Ben böyle bir anda yükledim, pişmanlığımın son demlerini, kuzguni kartalın kanatlarına.
Senden bana kalan ne varsa!
Yalnızca mazide kalan birer acı hatıra!
Hani fırsat vardır ya!
Ya yaratırsın, ya karşına çıkan fırsatı yakalamaya çalışırsın, kaçırdığın an ise ardından bakar, bakar da baka kalırsın!
Aşkın ümitsiz girdabında, çırpınır çırpındıkça daha da derine batarsın.
Dönmez gayri! Ne giden! Ne giden günler, ne de yitirdiğin sevdan!!!
Boşuna ağlama!
Boş yere ümit bağlama!
Avun!
Sana kalan bir avuç anınla!!!

Ayşen Arslangiray Kura
8.8.2011/ Kuşadası

Pandora'nın kutusunun kapağını açarsan eğer! İçinden neler dökülür neler!


Pandora’nın kutusunun kapağını açarsan eğer! İçinden neler dökülür neler!
Duygular rengârenktir ya, bazen de solar, okuyanlar ağlar.
Bırak pişmanlıkların peşini, akıp gitsin çağlayan sular gibi.
Gün gelir, çatallı bir yolun başında bulursun kendini. Gitsen bilemezsin sonunda neler bekler seni. Dönsen dönemezsin istesen de geri. Bir diğerini seçseydim diye düşünsen de bilinmezlikler yer bitirir gönlündeki cevheri.
‘’Gitmek mi zor? Kalmak mı zor’’
İki yoldan birini seçmek hepsinden zor. Zordur anlatmak yaşananları.
Anma! Mazide bıraktığın hatıraları.
Hele de bırak kendine acımayı! Düsturun olsun seçmek mutlu yaşamayı.
Güzel değildi aslında, kapkara saçları, boncuk misali kara kara bakan bakışları, ipekten öte yüreği, süper çalışan aklı vardı. Cin gibiydi, pırıl pırıl, fırıl fırıl bakardı gözleri. Unutmazdı hiçbir şeyi. Unutmadı da!
Üç yaşındaydı, ilk fotoğraf karelerinde yer aldığında. Daha öncesini bilmezdi. Hiç bırakmazdı babasının elini. Sıkı sıkıya tutardı, destek arardı minicik kalbindeki sonsuz sevgisi ile babacığından. Nedense babası da çok düşkündü ona. Hep içi ezilerek, acıyarak bakardı yaşlarla dolu gözlerine. Sanki bir şeylerden korur gibi titrerdi üstüne. Bilirdi ki, akşam eve geldiğinde; yine mosmor görecekti ya kolunu, ya da bacağını veyahut da ellerini.
Hatırlamak mı zor? Hatırlamamak mı zor?
Zor dostum zor!
Hayat zor!
 Yaşamak zor!
 Anlatmak hepsinden zor!
Her faninin, bir öyküsü vardır. Kitaplara sığmayan. Yaşanmışlıkları, acı yüklü hatıraları ve anlatamadıkları. Boğazında düğüm düğüm, düğümlenen hıçkırıkları ile yutkunup da anlatamadığı, yaşamdan kaçtığı anları.
Gün olur, sır dolar yürekler. Kendi kendine bile itiraf etmekten çekinirler.
Yıllar, bir bir akıp geçerken, aileye bir birey daha katılır. Hem de bu kez bir erkek birey. Kadın oğlum oldu diye daha da bir böbürlenir, Kaf dağındaki burnu daha da bir havalanır.
Baba sevinsin mi? Sevinmesin mi? Bilemez!!!
Eza çeken yavrusuna daha bir üzülür, daha bir acır. –Ne olur, yeter! Dövme artık bu yavrucağı, sebepli sebepsiz hışmını alma!- Diye yalvarır, karısına!
Aslında çok sevecendir küçük kız. Canı gibi sever kardeşini. Sevincinden sığamaz kabına. Çoğu kez onun yaptığı yaramazlıkları bile üstlenir. Sırf onun da canı yanmasın, kendi gibi diye. Eziyet çekmeye alışmıştır zira.
Soğuktur yüreği kadının, hem de buz gibi soğuk. Vay haline! Koyduğu kurallardan çıkanın. Dinlemez asla sözlerini, ne de ricalarını kocasının. Zamanı tüketirlerken el birliği ile kızın çileleri bitmez büyüse bile.
Ağlamaktan şişer gözleri, nefes alamaz tıkanır, katılır kalır yediği dayaklardan dolayı. Ellerinde oklavanın paralayıcı izleri. Kadın, hırsını alamaz, yavrucağın sırtına vurduğu darbelere oklava bile dayanamaz. Parçalanır, kırılır. Her hafta bir yenisi alınır. Gün olur, dişleri yetişir imdada!!! Isırır her yerlerini acımasızcasına!
Baba, mecbur çalışmaya. Gece gündüz demeden. Hafta sonu, bayram bilmeden. Aklı kızında kalsa da!
Çoğu kez, komşular koşar, çocuğu kadının elinden kurtarmaya.
Kız büyür, serpilir hatta güzelleşir. Tek istediği sevgi, görmediği, yaşamadığı sevgiye özlemdir.
Evde hep ikilik vardır, yıllardır. Baba can si parene kızını korur, anne her dem oğlundan yanadır. Şimdilerde- Ben seni hep sevdim, seviyorum – dese de! Kim inanır?
Aklına takılan hep bir soru vardır!
Acaba, bu benim gerçek anam mıdır?
Hani, hep ‘’Cennet anaların ayakları altında’’ derler.
İçinden, isyan bayrakları çeker!
‘’Hangi anaların, hangi anaların?’’ Der.
Canına tak eder! Bitmez çektiği eziyetler! Kaçıp kurtulmak ister. Evlenip bu çilelerden kaçmayı yeğler!
Sonrası mı?
Okuyanlar merak eder!
Elbet bir gün gelir, anlatmaya devam eder!

Ayşen Arslangiray Kura
5.8.2011/ Kuşadası

Biz bu yolda varız. Ya siz?

 Biz bu yolda varız. Ya siz?
Bu sloganla çıkmışlar yola.
Hayat rengârenk. Duygular rengârenk.
29-30 Temmuz’da Kuşadası’nda Atatürk Meydanında, KUŞADASI ENGELLİLERİ KORUMA Derneği’nin 16.sını düzenlediği KERMES etkinliği gerçekleştirildi.
Bendeniz durur muyum hiç? Hemen soluğu aldım yollarda ve İmbatın savurduğu duygularım yanımda, kendimi buldum kermesin ortasında.
Öyle kalabalıktı ki anlatamam, meydan ve yollar insan doluydu, yerlisi yabancısı tüm duyarlı kişiler oradaydılar.
Bu güzel ve duyarlı kalabalığın ve de yoğun katılımın arasında; Koruma Derneğinin başkanı Sn. Canan Güler, 2.Başkanı Sn. Dr. Emel Dinçer ve Sn. Sema Koçak sağ olsunlar, beni kırmadılar ve zaman yarattılar.
Çok ulvi bir görev üstlenmişler. Büyük bir özveri ve sevgi ile çocukların eğitimine katkı sağlamakta oldukları, sevinç ve gurur yüklü ses tonlarından anlaşılıyordu. Hele de derneğin çalışmalarını ve kermes etkinliğini Milliyet Blogda yazacağım dediğimde; memnuniyetlerini hissetmek ziyadesi ile sevindirdi doğrusu beni.
Derneğin faaliyetlerini, Kuşadası- Kirazlı köyü yolu üzerindeki, KUŞADASI ERDOĞAN ÖVEN ENGELLİLER KÖYÜ’ nde yürüttüklerini, hayırseverin bağışladığı büyük bir arazi içerisinde 1000m’2 lik kullanım alanına sahip okulda; görme, işitme, spastik ve çoğunluğu zihinsel engelli 50 civarında çocuğumuzun eğitildiğini, kıvançla anlattılar.
Derneğin her türlü faaliyeti esnasında Kuşadası Belediye Başkanı Esat Altıngün’ün tam destek verdiğini ve çocukların köye ulaşımında belediyenin servis olanaklarını sunduğunu belirttiler.
Dernek bünyesinde; 60 ila 70 civarında gönüllünün çalıştığını ve sayılarının her gün artarak çoğaldığını anlatırlarken, gözlerindeki umut ışıklarını duyumsamamak imkânsızdı.
Kermesin düzenlendiği alanda, kurulmuş bulunan stantlarda; hem öğrencilerin ürettikleri ürünler, hem de gönüllülerin hazırladıkları ve Kuşadası esnaflarının katkı sağladıkları yiyecekler satışa sunulmuştu ki kalabalığı yara yara, gördüklerimi sizlerin de hissedebilmeniz adına fotoğrafladım.
Gönüllülerin hepsi başkan, hepsi üye, hepsi özenli. Canla başla satışta çalışmaktalardı.
Görme engelli kızımız Burcu Kocabıçak’ın özene bezene ördüğü kocaman yün battaniyeyi(ki hemen satılmış) gösterirlerken, hem ben, hem de gönüllüler gözpınarlarımızda akmak için sıraya dizilen yaşları dizginlemekte inanın ki zorlandık, birbirimizden sakladık. Burun kemiğimin ve yüreğimin sızısı ise cabası.
Okulların açılacağı, 19 Eylül tarihinden itibaren yeniden eğitime başlayacak olan okullarında ve köylerinde buluşmak dilekleri ile veda ederken, tüm gönüllülere bu yüce duygu ve faaliyetleri için teşekkürlerimi sundum.
Her şeye rağmen! Ülkemde halen sağduyunun var olduğunu ve böyle güzel etkinlikleri meydana getiren, ümitle ve de mutluluk dolu duygularla çalışan gönüllü vatandaşlarımızın varlığını görebilmenin sevincini yaşadım ve de yaşadıklarımı sizlerle paylaşmayı arzuladım.
BİZ BU YOLDA VARIZ.  YA SİZ?
Sloganları, sloganımız olsun.

Ayşen Arslangiray Kura
31.7.2011/ Kuşadası

Hodri Meydan!!!


I
Hodri Meydan!!!
‘’Rengârenk kategorisi yazarından’’
Sabırla koruk zamanla onaylanırmış! Aman yanlış, helva karılırmış!
Tık tık tık!!! Ben geldim….
Vallahi de kapıyı zorlamak falan değil niyetim!
Yayınlanırsa, oh ne ala.
Yayınlanmazsa sağlık ola.
İfadelerimde gayet de vardır samimiyet.
Asla, aranmasın sun’i yet.
Uçsuz bucaksız bir dünya bu internet.
Hadi gel bakalım keşfet!
Sanal, manal dedik de unutulmamalı ki bu üstün teknolojiyi kullananlar da etten kemikten mütevellit.
İlginçtir! Netle ilk tanışmam Farmville ile başladı. Bir gün bir de baktım ki sanal ama kocaman bir çiftlik sahibi olmuşum.
Oğlum;
-Anne yeter artık! Bilgisayarımın peşini bırak. Deyince. Mecburen bir mini mini book sahibi oluverdim. Hemen bütün haber sitelerine girdim. Kayıt ol, üye ol derken efendim!
Milliyet Blogun, üç adımda üye ol, cazip davetine kapıldım.
Bir zamanlar, kocaman kocaman sarı yapraklı defterlerim vardı. Şimdi ne zamandı, söylemeyeyim! Akranlarım, iyi hatırlarlar ama aman tevellüt çıkmasın ortaya!
Şiirlerimi, denemelerimi, anılarımı veya değer bulduklarımı yazardım o defterlere.
Önce, müsvedde yapardık o sarı sayfalara, daha sonra da temize çekerdik bembeyaz defterlere. Şimdilerdeki gibi bolluk yok öyle. Beyaz sayfalı defterler pek kıymette. Ziyan etmek ne kelime.
Bir gün, annemin elinde ah o güzelim defterlerim, temizi, müsveddesi.
Sobanın kapağı açık ve küt! Benim defterler içinde!
-Kız kısmı öyle şiir miir mi yazarmış öyle diye diye attı defterleri, benim kalbimle birlikte!
Gürül gürül yanarken şiirlerim, dumanlar bile yaş döktü benimle. Hayat böyle! Ağlasan da nafile!
Ya!!! Yalnız defterlerim mi?  Yıllarca bin bir emekle topladığım, üzerinde çeşit çeşit resimler olan, seriler halindeki kibrit kutusu koleksiyonum da uğradı aynı akıbete. Termosifonun altında yandılar sessizce. Kalabalık ediyorlarmış evde!
Durur muyum? Gizli saklı yazmaya devam. Hem de kopya kalemiyle.(Yeni nesil bilmez! Yıllar geçse de silinmez.) Hadi bakalım! Bulsun da atsın. Bakalım nereye? Soba falan yok ki artık bu evde.
Ah be kızım, fazla sevinme!
Bulmaz mı hiç? Onların da hepsi gitti bir gün çöpe.
İş hayatı, evlilik, çocuk, emeklilik, kurslar, çiçekler, boncuklar, takılar derken yazdığım satırlar, karaladığım yapraklar orada burada atılı kaldılar.
Ve bir gün, işte O gün! Milliyet Blogla tanıştım. Üyelik, kabul edilme faslı ve mutlu son, yazdığım yazıları paylaşmaya başladım.
Samimiyetle itiraf etmeliyim ki ediyorum da zaten, hem de hiç çekinmeden.
Başlarda hayli acemi idim. Şimdi de pek usta olduğum söylenemez amma ilk günlere nazaran hayli yol aldım. Mesela tık almakmış, yorumlanmakmış, okunma ortalaması imiş, haberim bile yoktu.
Hatta kendimle yarışmakta idim.(Hala da öyle, en büyük rakibim, benim.) Her gün yayına üç blog vereceğim diye sabahlara değin, Word belgelerini düzenlemek için canla başla çalışıyordum.
Resim yüklemesini bile neden sonra öğrendim.
Şimdilerde, kategori çeşitliliğimi ve blog yazılarımın renkliliğini arttırma çabası ile hataları asgari düzeye indirmek adına daha fazla okuma ve araştırmalar içerisindeyim.
Milliyet Blogdaki çeşitlilik, arkadaşlarım ve öğrendiklerim benim en büyük zenginliğim.
Öncelikle, aileme ve çevremdekilere beni bu yazın hayatında, destekledikleri ve de teşvik ettikleri için teşekkür etmeliyim.
Azimliyim…
Kim bilir?
Belki bir gün, 1. yılım ya da 2. Yılım veyahut da 1000. Bloğumu kutluyorum diyebilirim.(Sağlık olursa eğer.)
Milliyet Blog da yazdığım ve yazdıklarımı paylaşabildiğim için çok ama çok mutluyum.
İyi ki varsın MB, İyi ki varsınız arkadaşlarım ve İyi ki buradayım.
Daha nice paylaşımlara.
Sevgi ve saygılarımla.
Ayşen Arslangiray Kura
30.7.2011/ Kuşadası