''Bir garip yolcuyum hayat yolunda''

‘’Bir garip yolcuyum hayat yolunda!’’

‘’Rengârenk kategorisi yazarından’’

Yazarın başlama notu: Gerçek bir yaşam hikâyesinden, acılı bir kadının anlattıklarından kurgulanmış bir öyküdür. Adı bende saklı…….teyzeye ve tüm isimsiz kadınlara ithafımdır.

Kadın olmak var ya!

Ortalık bir anda sessizleşir. Herkesin aynı anda sustuğu bir andır.

-Ne oldu? Der biri.

-Yine bir yerlerde, bir kız doğdu. Diye cevap verir içlerinden birisi.

-Niye? Diye sorar bir diğeri.

-Bir kız doğduğunda, dağ-taş ağlar. Diye cevap verir bir başkası.

-Niye ağlar? Diye sorar yine bir diğeri.

-Neden olacak, kadın kısmı çile çekmek için dünyaya gelir de ondan! Der yine içlerin biri.

-Ondandır, dağ-taş inler, ağlar, ağıt yakar, ortalık sessizleşir!

‘’İşte bu sözlerdir, yavrularım, benim hayat hikâyemi yansıtan. Büyük ihtimal dağlar, taşlar ağlamıştır ben doğduğumda, diğer kızlar doğduğunda da ağladıkları gibi. Hem de için için kan ağlamışlardır kesin. Ben de talih nerede? Hiç tanışmadım ki! ‘’

Bu sözlerle, anlatmaya başlayan kadın; uzunca bir zamandır, bembeyaz tülbendinin altından ak saçlarının asaleti yansıyan ve yere doğru eğdiği başını kaldırdı. Gözlerinde hüznün derin izleri okunuyordu. Belli ki, nurlu yüzündeki geçmiş yılların izleri, acı ile oluşmuştu. Sesi titriyordu konuşmaya başladığında. Herkes nefesini tuttu ve pür dikkat dinlemeye başladı.

‘’Bilseniz, neler yaşadığımı! Anlatsam, anlatabilsem her yaşadığımı, ciltler dolusu roman olur.

12 yaşında, babam ilkokulu bitirince tarlaya tabana saldı beni abimle birlikte. Hayvanları otlağa götürmekte cabası. Meğer taa o zamanlar yazılmış acı kaderim. Ne ben bilebildim ne de ailem.

Yan evde, kapı komşumuzdu Mehmet abi. Arada sırada abimle tarlada çalışırken yanımıza gelir, yanımızda oturur, abimle sohbet ederlerdi. Dereden tepeden konuşurlar, kâh gülerler kâh didişirlerdi. Bense daha çocukluktan, ergenliğe geçme aşamasında; dağlardaki özgür açan kır çiçeklerini toplar, saçlarıma taç yapardım. Koşardım koyunların ardından eteklerim uçuşa uçuşa.

Günlerden bir gün, köy meydanında bir kalabalık, davul zurna çalmakta. Bir gümbürtü, sormayın gitsin, gırla. Meğer Mehmet abi askere uğurlanmakta imiş. Herkesle vedalaştı. Yanıma geldiğinde, usulca bir veda öpücüğü kondurdu yanağıma, kör olasıca. Sandım ki masumca.

Günler ayları, aylar yılları kovaladı. Hani o asker uğurlaması var ya! Üzerinden tam koskoca üç yıl geçti. Ben artık 15 yaşında bir genç kız. Hala çocuk ruhumla dağlarda koşmakta.

Mehmet abi askerden döndü. Köy halkı’’ aman sağ salim döndü’’ diyerekten pek bi sevindiler.

Bir gün, biz yine abimle birlikte tarlada çalışırken; doru atın üzerine kurum kurum kurulmuş, sırtında mavzeri ile yanımıza geldi. Abimi yanına çağırdı sert bir ses tonuyla. Abim yanına gittiğinde tartıştılar, bağırıştılar ve itişmeye başladılar. Abim atın ayaklarının altına düştü. Hemen yanına koşmaya başladım ki, ne olduğunu anlayamadan kendimi atın üzerinde buldum. Kolumdan tuttuğu gibi atının üzerine çekivermişti. Yumruklar attım, atı tekmeledim, çığlıklar atarken ağzımı kapattı koca elleriyle. Dörtnala sürdü atı. Gittik uzun süre, nereye gittiğimizi bilmeden. Dağların ortasında, orman içinde bir eve geldik. Yolu belli değil, izi belli değil. Beni hışımla içeri ittirdi.’’ Ya benimsin ya toprağın.’’ Dedi, kapıyı üzerime kilitleyip gitti. Daha doğrusu gittiğini atın nal seslerinden anladım. Evin pencereleri koca kerestelerle kapatılmıştı. Ölsem, kimseler ölümü bile bulamayacaktı. Ağladım, ağladım. Ne çare ne sesimi duyan vardı ne de yerimi bilen. Kaç saat kaldım o evde, ya da kaç gün bilmiyorum. Bir somun ekmekle, bir ibrik su vardı masanın üzerinde, hepsi bu. Yorulmuştum artık ağlamaktan. Yavaşça oturduğum sedirin üzerinden kalkıp, tahtaların arasından süzülen hafif ışığın yardımı ile çevremi kolaçan etmeye başladım. Ekmekten bir lokma kopardım. İçim kazınmıştı ağlamaktan sanırım. Bir yudum suyun yardımı ile lokmayı yutmaya çalıştım. Işık usul usul yerini karanlığa bırakmaya başladı. Akşam oluyordu. Dizlerimi karnıma çekip oturdum. Saatler boyu bu şekilde oturdum ve otururken uyuyakalmışım. Aklım zaman kavramını yitirmeye başlamıştı yavaş yavaş. Dün gibi dün! Hepsi gözümün önünden sırayla geçiyorlar, anılar ah kötü anılar. Hiç unutmadım, unutamadım ki!

Gün ışımağa başlarken geldi bir sabah eşkıya. Kolumdan sürüklediği gibi yine atın terkisine attı. Ne isyanımı dinledi ne de atmaya çalıştığım çığlıklarımı. Sus! Dedi yalnızca sus. O günden beridir ki susuyorum hep yavrularım. Susuyorum derken susadığımı anladım. Bir yudumcuk su verin bana da, boğazım kurudu zira.’’

Elleri titriyordu bardağı tutmaya çalışırken. Yudum yudum içti suyu dinlene dinlene.

Gözlerinden akan bir damla yaşı elinin tersi ile sildi yavaşça, belli ki yüreğine akmaktaydı gerisi. Anlatmaya devam etti.

‘’Meğer köylü, jandarma beni ararmış her yerlerde. Bulmak ne mümkün nafile! Doludizgin sürdü atını hiç durmadan. Vardık ilçeye, Hükümet konağına. Baktım ki babam orada, kösülmüş bir vaziyette, bir köşede boynu bükük, başı öne eğik. Tehditle getirmiş babacığımı da oraya.-Ya kızı verirsiniz! Ya da kökünü kazırım sülalenizin! Öldürür hepinizi koyarım toprağa- demiş.

Yaşım küçük olduğundan mıdır? Kızların söz hakkı olmadığından mıdır? Nedendir bilmem? Kimseler sormadı! Bu adamla evlenmeyi ister misin? Diye.

Nikâh işlemleri tamamlandı. Babam imza attı deftere benim yerime ve ben 15 yaşında, Mehmet abiyle evli bir kadın olarak döndüm köye yine o doru atın sırtında.

Derme çatma, beli dar, kolları uzun, belli ki emanet bir gelinlik giydirdiler üzerime. Yine davul zurna kuruldu köy meydanına. Düğün dernek için! Kimin için? Benim düğünümmüş, meğerse!

Babam, kırmızı kurdeleyi bağlarken belime, köyün orta yerinde, gözlerindeki yaşları saklıyordu ayıp olmasın ele güne diye. Hani erkekler ağlamaz derler ya! Pöhhh… Niye ağlamazlarmış? Bal gibi ağlıyordu işte.

Annem kına yakılırken ellerime.- Üzülme razı ol kaderine! Bizim yazgımız böyle! Kız doğmak, kadın olmak suç yavrum bu ülkede!-

İçimde yayılan dalga dalga isyanlar ile girdim yeni evime. Yeni demeye ispat şahit ister ya neyse. Evde, solmuş eski püskü kumaştan, yıpranmış, pestil misali bir şilte, pencerelerde derme çatma perdeler, bir yorgan, yamuk yumuk isten kararmış bir tencere, birkaç sahan ve çatal kaşık. Annem çeyizlerimi verse de! Nereye sereceğiz ki? Eşya namına hiçbir şey yoktu ki evde!!!

Kocam olacak adam! O benim sevdiğim, sevdalım değildi ki! Sevmemiştim hiçbir zaman, sevemedim de! Kocam olacak diye de düşünmemiştim hiçbir zaman. Kader! Oldu işte, ben istemesem de!

İlk günler ilişmedi bana. İyi davranır gibiydi eşkıya. Mavzer hep elinin altında. Konuşsan, belki de dipçiği geçirecek kafanın ortasına. Hiç konuşmadım, konuşamadım. O gündür, bu gündür hep susuyorum. Konuşma hakkı var mı ki? Nerede? Kadın olursan böyle!

Anam ben bir yaşında iken ölmüş. Üvey annem büyüttü bizi. Öğretmemişti ev işi namına bir şeyler. Ne yemek yapmayı bilirim, ne de kadınlığı. Yemek pişirmeye çalışırım, yemekten başka her şeye benzer. Kaç kez yedim o yamuk tencereyi kafama. Sonradan öğrendim hepsini de, ne fayda yediğim dayaklar caba.

İlk çocuğum kız doğdu. Herhalde yine dağlar, taşlar ağladı.  Onun kaderi de benimkinden berbat. Bir başka gün, onu da anlatırım size yavrularım.

Kız doğurdum diye çok kızdı. Nasıl yürüyecekmiş namı? Dayaklar çoğaldı, hem de acımasızca. Sebepli sebepsiz, her fırsatta. Günlerce kapının önüne bile çıkamaz, tarlaya tabana gidecek halim olmazdı. Her yanlarım mosmor, her yanım ağrırdı.

Saklanırdım samanlığa, arar arar da bulamaz, bağırtısından homurdanmalarından, tüm köy inilerdi. Çaresiz çıkardım samanların arasından. Bu kez de saklandığımdan yerdim dayağı alasından.

İlk kızdan sonra, bir erkek daha sonra da bir kız doğurdum. Üç çocuk, tarla bahçe işi, dayak, kötek, sövmek derken çileler içinde tükettim yılları.

İçim kan ağladı hep. Ben hiç sevmedim O eşkıyayı. Sevecek tarafı da yoktu ki!

Yıllar yılları kovaladı. Çocuklarım büyüdü, evlendiler torun tosun sahibi oldum amma boşa gitti gençliğim, boşa gitti 69 yıllık hayatım.

Şimdi ki aklım olsaydı eğer! Bu eziyetlere belki de katlanmazdım. Haklı da olsam, bu toplumda kadındı adım. ‘’Kadının adı yok!’’ Varsa da niye var bilir misiniz? Çile, eziyet çeksin, yıpratılsın, kullanılsın, dövülsün ve haksızlığa uğrasın, başkaldırdığında ise yılanın başı gibi ezilsin diye var.

Sabır! Bana Allah’ın verdiği en büyük armağandı. Hiç kimseleri kırmadım, o kadar eziyet çekmeme rağmen, çocuklarıma bir fiske bile vurmadım. Kadersizliğime yanıp yakıldım. İyilerden ziyade kötülerin ve içinde kötülük taşıyanların bu dünyada hüküm sürmekte olduklarına karar kıldım. Ümit bu ya! Belki bir gün, yaşadığım acıların, şiddetin ve haksızlıkların son bulacağı umutlarını taşıyarak yaşadım. Hep haktan, haklıdan yana oldum ve asla yalana başvurmadım. Saldırılara karşı daima sabrımı kalkan yaptım.

Artık, göz pınarlarım kurudu, istesem de ağlayamıyorum. Gençliğim gitti dönülmez yerlere, yıllarım tükendi bitti amma çilem hala bitmedi.

Doğarsan ve yaşarsan bu toplumda; dağ, taş ağlar senin için kadınsan eğer.

İnsanlar ezebildiğince ezer, ya dilleri ile söverler ya da elleri ile döverler.

İşte yavrularım, bu benim hayatım. En büyük zenginliğim ve tesellim ise sabrım.’’

Biri, diğeri ve bir diğeri ve de öteki, tümü ağlıyorlardı. Kim bilir? Belki anlatılan hikâyeye, belki de kendi yazgılarına!

Ayşen Arslangiray Kura

22.07.2011/Kuşadası

 İletişim: aysenkura56@hotmail.com

Facebook:http://facebook.com/aakura

Twitter:http://twitter/#!/aysenkura

www.bizsenleikimiz.blogspot.com

Deniz lacivert, gök mavi

Deniz Lacivert, Gök Mavi

Gecenin derin sessizliğinde, mis kokulu yaseminlerin, rengârenk güllerin, doyumsuz güzellikteki çiçekleri ile ortancaların ve yeşilin iç açıcı muhteşemliğinde yaşamak, bir ömürdür Kuşadası’nda.

Aktur sakinleri olarak her dem ve herkesin gıpta ettiği bir bütünlük ve beraberlik sergilemekteyiz yıllardır. Çevremizdekiler de bizlere özenerek bakarlar.

Bu kez, topyekûn hayli kalabalık bir grup ile mavi yolculuk var gezi planlarımızın içinde. Akşamdan sıkı sıkıya tembihledik birbirimize.-Aman! Sabah 9 da hazır olun diye.-

Tabii ben gece kuşu yine sabaha karşı uyuyunca! Kapının gümbür gümbür çalması ile uyandım, hayli geç kalmış vaziyette. Kimi bekler kapıda, kimi kızmakta neredesin diye! Meğer tüm Yasemin Sokak sakinleri, hazır ve de nazır, bir ben kalmışım geride. Tamam! Kızmayın diye, bir telaş, bir kıyamet hazırlandım. Akşamdan hazırladığım nevaleleri aldım.( Amma terliklerle, gözlükleri ve de şapkayı evde unutup bıraktığım sonradan ortaya çıktı.) Koşa koşa arabalara bindik.

Heyhat!

Biz mi erken gittik? Diğerleri mi yolu kaybetti? Bana söylenirlerken geç kaldık diye! Limana varan ilk biz olduk. Bizimkiler yok meydanda! Neyse geldiler birer birer, toparlanıp bindik tekneye. İstikamet Güzelçamlı’dan, Dilek Yarımadası kıyıları ve eşsiz güzellikteki koyları ve de denizin şahane suları.

Sayımız fazla olunca, Güzelçamlı limanında tekne turlarını düzenleyen kooperatif, bize bir tekne tahsis etmiş.

Sabah 10 sularında, denizin kucağına atıldık. Balina 09 adlı tekne ve kaptanımız Mustafa Tekintaş ile.  Kaptan sağ olsun, gezimiz boyunca akşama değin her türlü isteğimizi yerine getirdi ve de her arzu ettiğimiz yerde mola verdi. Kocaman bir teşekkürü hak etti. Bir de çok bilgili, gezdiğimiz yerlerle ilgili sürekli bizi bilgilendirdi. ‘’Teknede yabancı yok nasılsa! Nerelerde isterseniz oralarda mola veririz.’’ Dediğinde. Bizimkilerden sevinç nidaları yükseldi.

HEYOMALA!!!!

Gezi turumuz, Dilek Yarımadasının muhteşem görüntülerini seyredebileceğimiz yakınlıkta ve kıyı boyunca sürecek şekilde başladı. Eşim ve birkaç kişi sırtımı neymiş bilmem denize attılar belki balık avlarız diye de nafile, takılan balıkları kaçırdılar. Tüh! Keşke oltaları da alaydık diye hayıflandılar!

Öncelikle; Dilek Yarımadası ile ilgili başta kaptanımız Mustafa’dan, çeşitli kaynaklardan ve Google amcadan derlediğim bilgileri aktarmakla devam edeyim geziyi anlatmaya.

Dilek Yarımadası, Samsun Dağlarının Ege Denizine uzandığı son nokta ve ismini 1237 metre yükseklikteki Mykale diğer adı Dilek Tepesinden almakta.  20 km. uzunluğunda ve 6 km. genişliğinde, 27000 hektarlık büyük bir alanı kapsamakta. Akdeniz’den, Karadeniz’e kadar Anadolu’da yetişen tüm bitki türleri ile nesli tükenmekte olan Anadolu Parsına, deniz kaplumbağalarına, karaca ve yaban domuzlarına ev sahipliği yapmakta. Yapılan araştırmalarda, 804 türde bitki ve de dünyada sadece Türkiye’de yetişen 18 tür bitkiyi de barındırmakta. Bu nedenle de dünyada eşsiz bir cennet olarak nitelendirilerek, 1966 yılında doğal sit alanı ve Milli Park olarak ilan edilmiş.  İçerisinde yeşilin bin bir tonunu yansıtan yemyeşil vadiler, gizemli kanyonlar ve mağaralar bulunmakta. Yalnızca 5000 hektarlık bölümü geziye açık durumda, diğer kısımları koruma altında. Karayolu ile sadece 4 koya(İçmeler, Nafızın, Aydınlık ve Kalamaki koyları) ulaşılabiliyor. Diğer koylara ancak deniz yolu ile gidilebiliyor ki tekne turlarının da önemi işte bu durumda ortaya çıkıyor. Tam karşısında nerede ise ellesen tutulabilecek uzaklıkta 12 adalardan biri olan Samos adası var.

Bizler, ilk molayı Karasu koyunda verdik. Tabii bütün tekne halkı yani bizimkiler, cümbür cemaat denize attılar kendilerini. Temmuz’un yakıcı Güneşi ve sıcağından bunalanların denize girdikleri an coooz diye sesler ve üzerlerinden buharlar yükseldi.

Karasu koyunda, denizin rengi lacivertti hatta denizin burada siyaha yakın lacivert bir renk alması nedeni ile Karasu adı verilmiş. Daha sonra gezdiğimiz koylar gibi burası da pırıl pırıl ve de tertemiz billur gibi idi. Tekneden denize bakıldığında, o derinliğe karşın, denizin dibindeki tüm canlılar, taşlar nerede ise tek tek sayılabiliyordu.

Sonbaharda, binlerce ve çeşitli büyüklükte kelebeklerin, renk cümbüşü yaratarak uçuştukları nadir ortamlardan biri olan Kelebek koyu ile kıyılarında boy boy mersin ağaçlarının bulunduğu Mersindere koylarını geçtikten sonra ikinci molayı Katıroluğu koyunda verdik.

Çok eski yıllarda, araç yolu bulunmadığından; oralarda yaşayan ahali ihtiyaçlarını katır sırtında taşımaya çalışırlar ve sarp kayaların arasında geçit vazifesi gören oluktan geçerken, yükleri zaten taşımakta olan katırlar, oluğa takılarak denize uçtuklarından, bu koya Katıroluğu adı verilmiş.(Kaptan anlattı, onun yalancısıyım vallah.)

Çam Limanı Burnunu döndükten sonra ki, buradan da eski yıllarda Samos adasına tekneler ile hayvan ve ticari mal ticareti yapılmakta imiş. Ancak, bu kısımlar şimdi koruma altında olduğundan ticaret son bulmuş.

1.Sazlık koyunu ardımızda bırakıp, 2. Sazlık koyunda demir attık. Deniz pırıl pırıl ve Güneş denizin yüzeyinde ışıldamakta. Denizin içinde bulunan kükürtlü taşlardan, dalgaların şiddetinden denize ve kumlara yayılan kükürt nedeni ile deniz ve kumun kükürtlü olduğu ve cildi gerginleştirdiğini öğrendik. Bunu duyan bizim hatunlar, deniz kıyısında dipten aldıkları çamurlara bulandılar güzellik uğruna. Erkekler de hallerine şaşkın bir halde bakmaktalar. Ben mi? Söylemem sır! Hem bulansam, bu kadar bilgiyi ve fotoğrafı nasıl derleyecektim ki?  Derken! Çamur faslı bitince, tekneden yayılan müziğin eşliğinde, denizde oryantal yapmaya başladılar. Durur muyum? Hepsinin fotoğraflarını çektim.(İnkâr edemezler! Delil!)

3.Sazlık koyunun yakınından geçtik ki bu koyun yakınında taş adacıkların var olduğunu gördük. Bu koyun Orfoz, Lağos, Sinarit, Mığrı, Müren, Levrek, Eşkina, Akya, Sarpa, İskaroz, Melanur, Lapin, Karagöz, Lakaroz, Mırmır, Sargoz, Hanoz, İskorpit, Kefal ve Çipura ile denizkestaneleri, denizyıldızları, yunuslar ve süngerlerin en çok bulunduğu bölge olduğunu öğrendik. Tabii ki bizimkiler oltaları evde bıraktıklarına bir kez daha kahroldular. YAPACAK BİR ŞEY YOK!

En son Poyraz Koyuna geldik. Kuzey rüzgârlarından Poyrazın hüküm sürdüğü bu koyda, rüzgâr ve dalgaların büyüsüne kapılan teknemiz, sağa ve sola zaman zaman yalpa atmaya ve beşik gibi sallanmaya başladı. Bizim hatunların korku çığlıkları da, yalpalanmaya eşlik etti.  

Dip Burnundan itibaren, dönüş yolculuğuna başladık. Dip Burnu sahilinde, 50 metrelik bir alanda ve yalnızca buradaki ipek gibi kum saatinde kullanılan kumların arasında yaşayan ve olağanüstü parfüm niteliğinde bir kokuya sahip olan nadide bir cins beyaz zambak yetiştiğini bilgilerimize ekledik.

Bayrak adası yakınlarından itibaren, açık denizden uzun ve sallana sallana bir yolculuğun ardından Kalamaki koyuna demirledik. Kaptanla sohbetimize bu mola esnasında da devam ettik. Yolculuk esnasında Dilek Yarımadasının diğer tarafına dönemediğimiz için, göremediğimiz 1,2,3, olarak sıralanan Nero koyları ve E harfi şeklinde taş adacıklara sahip olan koylar ile Tavşan Adasından bahsetti. Tavşan Adası kıyısında deniz seviyesinde tatlı su kaynaklarının bulunduğu ve yarımadada yaşayan hayvanların sahil kenarına inerek su içtiklerini öğrendik.

Akşamüzeri saatlerinde, Güzelçamlı Limanına geri döndüğümüzde, Sabahleyin güle oynaya, capcanlı bindiğimiz tekneye ve gün boyu kahrımızı asla yüksünmeden, güler yüzünü eksik etmeden çeken kaptanımız Mustafa’ya veda ederken, hepimizin üzerinde mutlu ve tatlı bir yorgunluk vardı.

Bizler, Aktur, Yasemin sokak sakinleri olarak gönül dostlarıyız. İyi günde, kötü günde, sevinçte,  kederde hep yan yanayız. Mümkün mertebe olayları büyütmeden ve birbirimizi kırmadan halletmeye çalışırız. İşte bu nedendir ki birbirimize sıkı sıkıya bağlıyız. Kimin bir sıkıntısı olsa çekinmeden, düşünmeden koşarız. Her daim ve her koşulda birbirimize sahip çıkarız. Gezmekte ve de eğlenmekte birinci sıradayız. Dile kolay! 20 yıldır eskisi ve yenisi ile birlikte ve bütünlük içerisinde yaşamaktayız.

Biliyorum! Bu gezinin anılarını okumak için sabırsızlanmaktasınız.

Canlarım, bu yazıyı hepinize ithaf ediyorum.

İyi ki varsınız….

Ayşen Arslangiray Kura

22.07.2011/ Kuşadası

İletişim: aysenkura56@hotmail.com

Facebook:http://facebook.com/aakura

Twitter:http://twitter/#!/aysenkura

www.bizsenleikimiz.blogspot.com

KİRAZLI'DA EKOLOJİK PAZAR

İmbat efil efil, Temmuz sıcağının kavuruculuğunu az da olsa hafifletmeye çalıştığı bir anda, baktım ki esir olmuşum İmbat’a. Aldı savurdu beni Kirazlı köyüne. Savrulmamın sersemliğini bir silkinişte attım üzerimden, doğruca köyün meydanına ilerledim, pazar günleri kurulan EKOLOJİK ÜRÜNLER PAZARI na ve pazarda satış yapan kadınların yanına. Bu pazarda sadece kadınlar satış yapıyorlar ve sadece kendi ürettikleri ürünleri pazarlıyorlar.

Hepsi ile teker teker tanıştım ve sohbet ettim. Bu sohbeti ve izlenimlerimi Milliyet Blogda yazarak paylaşacağımı söylediğimde, hem şaşırdılar hem de sevindiler. İlerleyen satırlarımda; anlatılanları, gördüklerimi ve öğrendiklerimi anlatmaya çalışacağım sizlere, birer birer. Bu arada da öğrendim ki neler, neler. Düşünmeden edemedim açıkçası, köyde yaşamak gerekmiş meğer. Biz o doğal yaşama özlem çekerken, şehir yaşamının keşmekeşinden bunalan kişiler olaraktan. Onlar da bizlere özenirlermiş, boşuna olduğunu bilemeden.

Kirazlı köyü, Kuşadası-Çamlık arasında, Kuşadası’na 10 km. uzaklıkta, köy sofraları ile ünlü şirin bir köy. Ne yazık ki ulaşımda biraz zorlanıyor gidenler ki bu nedenle de gelen giden sayısında azalma olmuş son zamanlarda zira yol çok bozuk. Bazı arazi sahipleri ile belediyenin ihtilafa düşmesi nedeni ile yolun düzeltilme ihtimali de pek yakın gözükmüyormuş. Köy sakinleri ve köye gelenler hayli meşakkat çekmekteler. Dört gözle yolun yenilenmesi ve gelenlerin artmasını beklemekteler.

Yıllar önce; Gürsel Tonbul isimli bir kadın girişimci önderlik eder köy halkına. Önce ekolojik tarım ile ilgili bir dernek kurar ve KÜPLÜCE adı ile ürünlerin markalaşmasını sağlar.

Ayrıca, kadın üreticilere sponsor olarak, köy meydanında ahşaptan satış yerleri yaptırır. Şu an kadınlar bu satış yerlerinde yetiştirdikleri ürünleri sergileyerek satış yapmaktalar.

Hamiyet Fırat, Saliha Tutar, Gülizar Duman, İlhan Fırat, Şerife İnce, Elvan Sabuncu, Sabahat, Nilgün Bayar, Hatice Mersin, Meryem Uysal ve Şükran Kaya isimlerini alabildiğim bu kadınlar. Her birinin, uluslararası CERES firmasınca verilmiş bulunan, ekolojik tarım yaptıkları ve organik ürünler yetiştirdiklerine dair müteşebbis sertifikaları var.

Tabii ki, bu sertifikalara sahip olmanın kolay olmadığını ve sertifika sahibi olmayanların bu pazarda satış yapamadıklarını anlattılar. Daha, daha neler anlatmadılar ki; pazarda geçirdiğim takriben üç, dört saat süresince. Sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi sıcacık, cana yakındılar. Sanki gelinleri, sanki kızları ya da kardeşleriymişim gibi davrandılar.

CERES Firmasının, yılda birkaç kez, uzman ziraat mühendislerinin köye gelerek; ekolojik tarım yapılan arazilerin ve yetişen ürünlerin toprak, yaprak analizlerini, kullanılan gübreleri (ki doğal gübre)tahlillerini yaptıklarını ve analiz ve de tahlil sonuçlarına göre sertifika almaya kazananların belirlendiğini söylediler.

Kirazlı köyünde, kiraz ve üzümün ilk sırada yetiştirilen ürünler olduğunu ve bu ürünlerin köyde kurulmuş bulunan Ekoloji Yaşam Derneğinin gayret ve çalışmaları neticesinde KÜPLÜCE markası adı ile ihraç edildiğini öğrendim.

Hibrit tohumlarla yetişen sebze ve meyveler ve de bunların işlenmesi ile üretilen ürünlerin sağlığımızı tehdit ettiği göz ardı edilmemesi gereken bir durum.

Özellikle, çocuklarımızın ve gelecek nesillerin sağlıklarının korunması ve de sağlık sorunlarının asgari düzeye indirilmesi açısından, ekolojik tarımın önemini iyi kavramamız ve desteklememiz gerektiği kanısı ile gözlemlerimi kaleme aldım.

Doğal yöntemlerle üretilen ve işlenen Küplüce markalı ürünlerin yetiştirilmesi esnasında hiçbir kimyasal ilaç ve gübre kullanılmamakta. Yetiştirilen tüm ürünlerin tohumları da yıllardır doğal ve özenli yöntemler ile elde edilerek, muhafaza edilmekte.

Örneğin üzüm pekmezi ile kaynatılmış, kiraz reçeli yapılmış ki muhteşem bir görüntüsü vardı. Ayrıca, karadut, böğürtlen, beyaz kiraz reçelleri, pekmez, sumak ekşisi, koruk suyu, üzüm sirkesi ile köyün dağdaki yamaçlarında toplanmış kantaron otu, kekik, karabaş otu ve filizkin otu( mide ağrısına iyi geldiğini söylediler) Pazar tezgâhlarında yerlerini almıştı. Bir de tarım işinden boş kaldıkları zamanlarda yaptıkları yemeni ve yemeni oyaları ile el işleri tezgâhları süslemekte idi.

Özel olarak yetiştirilen pembe domateslerden, Şubat ve Haziran ayları arasında uzun ve yorucu bir uğraşı sonunda ürün alınabilmekte.

Benim de PDA’na(Pembe Domates Ağı) üye olduğumu söylediğimde şaşkınlıklarını gizleyemeyip,- demek ki bizimle ondan bu denli yakından ilgileniyorsun- dediler. Ekolojik tarımın gelişmesi konusunda hem yardıma, hem de desteğe ihtiyaçları olduğunu belirtirlerken, hepsinin de gözleri ışıldıyordu. Yaptıkları işten gurur duydukları, güleç yüzlerinden ve sevinç dolu ses tınılarından belli oluyordu. Biber fidelerinin arasına fesleğen bitkisini ektiklerini ve bu bitkinin haşereleri uzaklaştırdığını kıvançla anlattılar.

Ben de, domates fidelerinin arasına aynı sefa çiçeğini ekerler ise; domatese gelebilecek beyazsinek, domates kurdu ve salatalık böceğini engelleyebileceklerini ve de daha kaliteli ürün alabileceklerini anlattım.(PDA dan öğrendiğim bilgiler) Hiç duymamışlardı, bir daha ki gelişimde aynı sefa çiçeğinin bir resmini götürmemi, mutlaka başka bir isimle tanıdıkları bir çiçek olabileceğini söylediler.

Artık veda vaktinin geldiğini söylediğimde; aynı sıcaklık ve sevgi ile uğurlamaya kalkıştılar. Ben mutlu bir halde, karınca kararınca alışverişimi de yaptıktan ve en kısa zamanda tekrar geleceğimi de belirttikten sonra; çok güzel ve faydalı bir günün ardından, anılarımı da yanıma alarak, eve dönmek üzere yola koyuldum.

Fırsat buldukça, bu tür paylaşımlarda yine buluşabilmek dileklerim, sevgilerim ve saygılarımla.

Ayşen Arslangiray Kura

17.07.2011/Kuşadası

 İletişim: aysenkura56@hotmail.com

Facebook:http://facebook.com/aakura

Twitter:http://twitter/#!/aysenkura

www.bizsenleikimiz.blogspot.com

Tatil yapmalı mıyım? Ya da nasıl bir tatil yapmalıyım?

 

Tatil yapmalı mıyım? Ya da nasıl bir tatil yapmalıyım?

Tatil kavramını yitireli çok uzun yıllar oldu. Neden diye sorarsanız eğer! Kuşadası’nda bir yazlık ev edindiğimizden beridir, kışları İzmir’de, yazları da burada geçiriyoruz. Sadece yaşamak amaçlı mekân değiştiriyoruz. Burasının tek avantajı( algıya göre de değişebilir) komşularla gayet samimi ve sıcak ilişkiler içerisinde yaşamamız. Yani herkesler sokakta yaşıyor. Tabii ki bu arada da üzüntüler, sıkıntılar, sevinç ve mutluluklar da ortak. İyi tarafları olduğu kadar, kötü taraflarını da göz ardı etmemek gerekir. Zira ağız tadı ile bir kavga edemiyorsunuz. Aman etraftan duyulmasın korkusu ile haklı olduğunuz bir konuda bile susmak zorunda kalıyorsunuz. Aynı durum aile içerisindeki herkes için geçerli olduğu gibi, komşular için de söz konusu.

Yani, gül gibi geçinip gidiyor aileler veyahut ta öyle görünmek zorunda kalınıyor. İşin en güzel yanı üzüntü ve sevinçleri paylaşabilmek. Tatil diye bir durum yok ortada açıkçası, yaşam paylaşıyoruz kalabalık bir ortamda. İyi ve kötü tarafları saklı kalmak kaydıyla.

Tatil yapmalı mıyım? Evet! Yapmalıyım.

Kendime daha fazla zaman ayırabileceğim, iş, güç, yemek, çamaşır, ütü vs. düşünmeyeceğim bir ortam olmalı. Benden hizmet bekleyecek kimseler olmamalı. Çok değil, on gün bile olsa yeter.

Nasıl tatil yapmalıyım? Ya da nerede tatil yapmalıyım?

Kış aylarının olağanüstü yoğunluğunu üzerimden atabilmem için önce beynimi dinlendirmeliyim.

Kaz dağlarında veya İstanbul’daki adalardan birinde. Kınalı, Burgaz veya Büyükada olabilir. Çok şey istemiyorum aslında! Televizyon olmamalı! Haberlerdeki gerginliği yaşamamalıyım hiçbir konuda! Telefon veya cep telefonu olamamalı yanımda. Mini mini book da ayrı kalmalı bir süre benden. Her zaman dinlediğim gibi sadece müzik dinlemeliyim radyoda, hafif ve dinlendirici bir müzik. Deniz kıyısında isem, müzik eşliğinde mehtabı ve yakamozların dansını seyretmeliyim. Etrafımda yeşil ve renk renk çiçekler olmalı. Onların muhteşem görüntü ve kokularını duymalı, teneffüs etmeliyim. Hele çam ağaçlarının mis kokularını doyasıya yaşamalıyım.

Gün içerisinde, duygularımı yansıtabileceğim bir deftere karalamalıyım hissettiklerimi. Boncuklarım ile şaheserler yaratabileceğim bir ortamım olsa. Tasarladıklarımı çizip, çizdiğim desenleri uygulayıp, rengârenk boncuklarla büyülü ürünler üretebilsem, tabii ki demli çayım ve olmaz ise olmazım sigaram eşliğinde.

Sonra!

 Sonrası gerçek yaşama dönmeli ve topladığım olumlu enerjiyi önce yakınlarıma ve çevremdekilere yansıtabilmeliyim.

Hayalini kurabilmek bile güzeldi.

Kim bilir?

Belki de gerçekleşebilir!!!

Ayşen Arslangiray Kura

7.7.2011/ Kuşadası

8.Ölüdeniz Kültür ve Sanat Festivali / Etkinlikler

Ölüdeniz 8. Kültür ve Sanat Festivali

Fethiye yolları taştan! Ölüdeniz sen çıkardın beni baştan(2)

Hani, MB de ilk deneme kategorisi ile yazmaya başlamıştım ya! Bundan böyle yazılarımı RENGÂRENK kategorisinde yazmaya devam edeceğim. Aaa bu kategori yok mu diyorsunuz! Neden olmasın! Ben yazdım oldu işte! Patenti bana aittir, sakın yazmaya kalkmayınız! Hem üzülürüm hem de telif ücreti falan neyim isterim, ne olur ne olmaz!!! Erenlerin sağı solu belli olmaz!!!

RENGÂRENK kategorisi yazarından; Ölüdeniz 8. Kültür ve Sanat Festivali’ni anlatmaya ve gezi notlarımı sizlere aktarmaya devam….

Akşamın ilerleyen saatlerine doğru, Fethiye otogarına vardım. Hayli uzun ve yorucu yolculuğum nihayet son bulmuştu zira otobüs banliyö treni misali her istasyonda, yolcu indirip, yolcu aldı.

Derinmavi ah! Sen ne vefalı arkadaşmışsın Derinmavi. Sevgi dolu kollarını açmış beni bekliyor idi otogarda. Can arkadaşım benim. ( Birlikte nasıl gezdik nasıl bir bilseniz! Sabır! Onları da  anlatacağım. Hem bizim arkadaşlığımız ‘’şıpınişi’’ değil valla.)

Aman, aman Fethiye otogarı bir temiz, bir pırıl pırıl, bir düzenli anlatamam. Kendimi fahri otogar müfettişi ilan ettim ya! İncelemeden olmuyor arkadaşlar!! Benden tam not aldı burası, tanzimi ve temizliği ile ilgilenen yetkililer. Tam bir turizm merkezine yakışır düzeyde.

Derken efendim; 8. Ölüdeniz Kültür ve Sanat festivaline yetişebildiğim yerden gitmeye geldi sıra. Fethiye ile Ölüdeniz arası araba ile 10 dakika. Derinmavi ile vardık festivalin düzenlendiği alana. Aşkolsun! Alanda boş yer bulana. Fethiye, Hisarönü, Ovacık ve Ölüdeniz halkının tamamı nerdeyse orada. Dışardan ben gibi gelen misafirler de caba. Moğollar sahnede, performansları anlatılmaya şayan, harika. Ey gidi günler ey! Gençlik günlerim geldi bir an aklıma! Ne de coşardık çılgın gibi onlarla ve söyledikleri müzik parçalarıyla. Yıllanmış şarap gibiler. Dinledikçe, doyamıyor insan müziğin harikalığına. Uzun süre, saat mefhumu kalkmış ortadan. Halk coştukça coştu. Alkış, tezahürat gırla.

Belediyenin geleneksel olarak her yıl düzenlediği festival kapsamında; stantlar açılmıştı. Stant açanlarla tek tek görüştüm, tanıştım ve üretip satışa sundukları el emeklerini inceledim, fotoğrafladım ve bilgi aldım.

Öncelikle; Fethiye Fatih Anadolu Lisesi öğrencilerinden, Deniz Kuzu, Ahmet Patatoğlu ve Emre Tombul’un gayret ve uğraşıları ile belediye başkanı ve esnafında sponsorluğunda hazırlayıp, okunmaya sundukları ÇİZGİ isimli dergiden bahsetmek istiyorum. ÇİZGİ kültür ve sanat ağırlıklı bir edebiyat dergisi. Büyük bir özveri, özen ve emek ile hazırlanmış. Zengin ve sanatsal doyuruculuğa sahip bir dergi. İlk elinize aldığınız an anlaşılıyor, daha sonra tamamını okudum. Bu dergiyi düşünerek hayata geçiren öğrencileri büyük bir onur ve kıvançla kutluyor ve başarılarının devamını diliyorum. Gönlünüze ve emeğinize sağlık gençler. ’’Gelecek sizlersiniz.’’

Festival alanının bir ucundan, diğer ucuna doğru stantlar, zincir misali uzanmakta idi.

Bu stantlar da; Banu Akçay, Selda Atar ve Meral Polat’ın tasarlayarak hazırladıkları ve çoğu kendi üretimleri olup satışa sundukları takılar süperdi. Zeynep Pınar’ın doğal sünger ve boyaların tılsımını katarak hazırladığı ahşap eşyalar, Meryem Bildirici ve Alaattin Bildirici çiftinin doğal taş ve tohumları kullanarak çeşitli objeler üzerine uyguladıkları desen dizaynları görülmeye değerdi doğrusu. Neptün Tanlag ise, ahşap levhalar üzerine mükemmel tablolar  yapmıştı.

Ayrıca ev hanımları tüm maharetlerini ortaya dökerek unlu mamuller üretip halka sunmakta idiler.

Mersin Şairler Derneği Başkanı Abidin Güneyli Bey’de, MB yazarlarından Coşkun Karabulut arkadaşımızın ve festivalin konuğu olarak, Sonbahara Çeyrek Var isimli şiir kitabını, şiir dostlarına imzalamak için yetişmeye çalışıyordu.

Hem Abidin Bey, hem de Coşkun Bey kitaplarını armağan ederek şahsımı onurlandırdılar. Buradan, bir kez daha kendilerine teşekkürlerimi sunuyorum.

Moğolları uğurladıktan sonra, Derinmavi ile kendimizi Hisarönü caddelerinde bulduk ki ne caddeler, görülmeye ve de gezilmeye kat be kat değer.

Hisarönü ve Ovacık köyleri, Ölüdeniz beldesi ile bütünleştirilerek Ölüdeniz Beldesi olarak tescillenmiş.

Fethiye ve Ölüdeniz’e 4. gelişim bu, arada uzun zaman aralıkları bile olsa, çok iyi bildiğim yerler diye düşünmüştüm ancak, geçen yıllar zarfında; çok gelişmiş ve değişmiş. Ölüdeniz diye adlandırılmakla birlikte bence, canlı, parıltılı ve 7/24 yaşayan bir deniz, bu denize ait bir belde burası. Turizm cenneti. Doğa manzarası, yamaç paraşütü, çam ormanlarının bakmaya kıyamayacağınız güzellikleri, plajlarının yeşil ve mavi ile bütünleştiği doyumsuz güzelliği ile tarifi imkânsız, kelimelerin anlatmaya kifayet etmediği bir yer. Tatil alternatifleriniz arasında düşünebileceğiniz bir yöremiz.

Bütün yollar, Arnavut kaldırım taşları ile bezeli ve tertemiz. Her yer yeşil ve envaı çeşit çiçekler alabildiğine gözlerinize hitap ediyor. Restoranlar, barlar, çeşitli ürün satan mağazaların ışıl ışıl parıltılı görüntüleri ve güzelliği muhteşem.

Turizme gönül veren ve canla başla çalışan insanların diyarını gördüm ben bu son gidişimde.

Şirin ve orijinal mimari yapıları ile 2 katla sınırlı butik ve apart oteller ve de çarşı turistlerle dolu. Özellikle İngiliz turistlerin rağbet ettiği bir belde Ölüdeniz. ‘’ Bir lisan bir insan’’ dedikleri gibi, belde halkının İngilizce başta olmak üzere birkaç dil konuştuklarını, dolayısıyla birkaç insan olduklarını gözlemledim gururla ve özenerek.

Ölüdeniz Belediye Başkanı Keramettin Yılmaz ve eşi Ümit hanımla da görüştüm, kısa bir süre için bile olsa, sohbet imkânı buldum Derinmavim sayesinde.( Hoş kendilerini yıllar öncesinden tanıyor olmakla beraber, belediye başkanı olmuş olmasına çok sevindim açıkçası.)

Başkan; Beldenin en yüksek tepesine ki hangi yönden bakarsanız rahatlıkla görülebilecek bir şekilde Atatürk’ün Kocatepe’ye çıkarken ki resmini işletmiş devasa boyutlarda. Gece de ışıklarla ışıl ışıl  ışıldıyor. Yüreğine sağlık başkan…..

Kısa sohbetimiz esnasında başkan; beldenin her geçen gün hızla gelişmekte olduğunu, şu an turizme yönelik yatak kapasitesinin % 100 oranında doluluk arz ettiğini, belde halkı ile el ele vererek daha iyi ve güzel yatırımlar için çalıştıklarını, bölgenin deprem bölgesi olması nedeni ile 2 kattan daha yüksek bina yapılmadığını, bunun da görüntüde beton yığıntısı görünümünü engellediğini, halkın büyük bir dayanışma içerisinde kendisine destek verdiğini anlattı.

Ayrıca, yamaç paraşütü sporunun da beldeye ayrı bir değer kattığını, daha iyiye ve daha güzele ulaşmak için var gücüyle çalıştığını ve çalışacağını belirtti. Ben de kendisine başarı dileklerimi sundum.

8. Ölüdeniz Kültür ve Sanat Festivali, Muazzez Ersoy’un, başarılı konseri ve alkış tufanı arasında, 9. Ölüdeniz Kültür ve Sanat festivalinde buluşabilmek dilekleri ile görkemli bir kapanışa sahne oldu.

Fethiye, Ölüdeniz ve festivalden izlenimlerim şimdilik bunlar sanmayınız, devamı gelecek.

Sevgi ve saygılarımla.

Ayşen Arslangiray Kura

6.7.2011/ Kuşadası

Aramızda ruhsuzlar dolaşmakta!!!

Aramızda ruhsuzlar var!

Yanlış duymadınız!

Kalp hastasının yedek yapay kalp cihazını çalacak kadar ruhtan, insanlıktan, merhametten yoksun ruhsuzlar.

Ruhsuz olduğu kadar da uğursuzlar!

Turan Günbay, yaşı yirmi dokuz,

Kalp yetmezliği ona bu gencecik yaşında musallat olmuş.

Evi barkı, yurdunu ocağını, eşini çocuklarını bırakır Sivas’tan İzmir’e gelir.

Maksat şifa bulmaktır.

Yapay kalp takılır ameliyat sonrası,

Bir de yedek yapay kalp verilir eline. 12 saat birini, 12 saat diğerini kullanmaktadır. Doktorlar uyarır sakın ihmal etme. Yoksa! Kalbin durur, ölüm vaki olur!

Yaşamının çoğunu hastanede geçirdiği yetmezmiş gibi hırsızlara yem olur, yapay kalbi çalınır.

Şimdi! Bu yapay kalbi çalana ne denir? Ruhsuz tanımlamasından başka!

Ah! Söyle bana!

Hadi para çaldın, ziynet ya da eşya, tabii ki hepsi suç da!

Yapay kalp ne işine yarar?

Diyelim ki; sattın üç beş kuruşa günü kurtardın!

Ya sonra? Ya sonra?

Bu genç adam, vakitsiz yaşamdan koparsa!

Sana ne fayda?

Acı ama maalesef gerçek! Aramızda böyle ruhsuzlar da yaşamakta!!!

Ayşen Arslangiray Kura

5.7.2011/ Kuşadası

Fethiye yolları taştan! Ölüdeniz sen çıkardın beni baştan!

Hoş baştan çıkmaya çoktan hazır ve de nazırmışım da o da ayrı konu. Yine yollardayım, yine gidiyorum ve yine Modern Evliya adını üzerimde hakkıyla taşımak dileğindeyim. Nerede toplantı ben orada, nerede etkinlik yine ben, bu yıl 8.si düzenlenen Ölüdeniz Kültür ve Sanat festivalini izlemek için yollara düşen ben ben.( bir gün geciktim ama olsun.)

Kuşadası’dan, Fethiye Ölüdeniz’e yolculuk var bu kez. Yollar alabildiğine uzun ve zorlu amma ben alışkınım yollara ve seviyorum yolculuk yapmayı. Zamanında az mekik dokumadım, İzmir Ankara arasında.

Fethiye’ye gitmek için telefon etmediğim seyahat şirketi kalmadı. Kuşadası’ndan direkt araba sabahları 9.15 de hareket ediyormuş, o da benim işime gelmedi açıkçası. Neyse her zaman yolculuk etmekten mutlu olduğum, hani 1000 yıldır durmaksızın akan kutsal kalkitli suların aktığı yörenin ismini taşıyan ve yolcularına her zaman özenle hizmet veren seyahat şirketinde karar kıldım. Ha bu arada unutmadan! Bu kadar sık seyahat ettiğim için diğer seyahat firmalarından transfer teklifi bile aldım. Yazılarımı mı okuyorlar nedir?

Yok arkadaş! Ben, seyahat şirketimi, kuaförümü, bakkalımı değiştirmem! Prensip meselesi bu.

Uzun uğraş ve gayretlerden sonra Aydın’dan hareket etmek üzere cumartesi gününe yer ayırttım. Şimdi bir de Ada’dan Aydın’a gitmek üzere yolu bulmak gerek ki Allahtan işim rast geldi. Meğer Kuşadası Aydın minibüsleri bizim sitedeki marketin önünde geçiyormuş. Oh! Bunu da öğrenince rahatladım. Doğru valiz hazırlamaya. Tabii evdekiler dırdır vırvır etmesinler diye de tüm işleri yoluna koydum. İşin ucunda gezmek var ya. Yasemin’i de aradım yolculuğumda bir aksilik çıkmasın diye.

-Bu hafta sonu gelmek gibi bir planınız var mı Kuşadası’na,

-Yok anneciğim! Hafta sonu en iyi arkadaşlarımdan birinin düğünü var. Orada olmamız lazım.

-İyi, ben zaten Fethiye’ye gitmeyi planlamıştım, bir sorayım dedim size gelecek misiniz diye,

-Tamam! Sen gönlünce gez anneciğim.

Ondan da bu sözleri duyunca, gönül rahatlığı içinde yola çıkabilirim artık. Bu kadar sık yolculuklarım esnasında bana her daim destek veren eşime ve yavrularıma da minnet duyuyorum doğrusu.

İçimden sevinç nidaları ataraktan hızla hazırlanmaya koyuldum. Derinmavi’de beni bekliyor Fethiye’de. Festival kapsamında Fethiye’ye gelen yazar ve akademisyenlerinde aralarında bulunduğu grup ile 1993 yılında Madımak Otelinde ’ki yangında yaşamlarını yitiren canlar anısına anma ve yamaç paraşütü ile atlama etkinliği düzenlenecekti Babadağ’da. Arkadaşım da etkinliğin arasında, benim yüreğimde ağzımda. Sen atlama dedimse de dinlemedi (amma sonradan öğrendim ki elim bir kaza yaşanmış ve iki kişi yaralanmış. Yaralanan canlara şifa dilemekten başka yapacak bir şey yok şu anda. Neyse ki benim Derinmavi sağ salim atlamayı gerçekleştirmiş şükür.)

Derken efendim, dönelim yolculuğum esnasına; Kuşadası’ndan, Aydın’a geldim. Otogarda oyalanmam lazım, zira Fethiye otobüsünün gelmesine daha 2 saate yakın süre var. Otobüsün beni beklemeyeceğini hesaba katarak ben bekleyeyim düşüncesi ile erken yola çıkmıştım.
Özellikle son altı ay zarfında sık sık seyahat ettiğim için otogarlarda uzun zaman geçirmek zorunda kalıyor ve bu arada da çevreyi gözlemleme fırsatı buluyorum.

Aydın otogarı, aynen 17 yıl önce bıraktığım gibi hiç değişmemiş ve gelişmemiş. Otogarda hizmet anlayışı sıfır çünkü buradan hizmet bekleyen insanlara, gelip geçen yolcular gözüyle bakılmış. Binaların dış sıvaları mevsimlerin bıraktığı izleri taşıyor, boyaya hasret kalmış. Dükkânlarda ticaret erbabı yolcuların ihtiyaçlarını karşılama telaşında ama her yer çok pis, sigara izmaritleri öbek öbek, çöp kovaları ağzına kadar dolu, kâğıtlar ve akla gelebilecek her türlü atık malzeme yerlerde. İnsanlarımızın da bu görüntüye yaptıkları katkıyı da göz ardı etmemekle birlikte, işin gerçeği bir buçuk saatlik zaman içerisinde, tek bir temizlik görevlisi de görmedim ne yazık ki! Tek tuvaletler temizdi.

Dilerim, burada yazdıklarımı okuyanların içinden biri ya da birileri belediye başkanı Sn. Özlem Çerçioğlu’na iletir de, başkan bu konuya hemen el atar ve atması da lazım inanın.

Ankara, Antalya ve Bursa otogarlarındaki düzeni gördükten sonra daha fazla dikkat eder oldum otogar düzen ve temizliklerine. Ege’de, Aydın gibi aydınlık ve turizme açık, güzel kentimize bu görüntülerin yakışmadığı kanaatindeyim. Kuşadası otogarı da aynen bu görüntüleri yansıtıyor maalesef. Hemen her hafta İzmir’e gelip gittiğimden turizm merkezi Kuşadamıza otogarın daha şık ve temiz olması gerektiğini düşünmekteyim naçizane. Ne zamandır dile getirmeyi istediğim bu konuyu da araya sıkıştırmış oldum. İzmir Otogarı ile ilgili ayrıca bir blog yazmayı planlıyorum, fahri otogar müfettişi olaraktan.

Derken zaman tüketecek bir çay ocağı buldum otogarın arkasında bir yerde. Kocaman bir fincan tavşan kanı çayımı yudumlarken, iki delikanlı ile tanıştım. Yaşları 13 ve 16 idi. Her ikisi de ailelerinin Aydın’a göç etmesi nedeni ile yaşantılarını burada sürdürmekte olduklarını anlattılar.

Aydın da diğer Ege ve Akdeniz illerimiz gibi hayli yoğun göç alan illerimiz arasında.

Sergen, 13 yaşında. Ailesi ile birlikte 3 ay önce Aydın’a gelmiş, dört erkek kardeşten biri. Otogarda yolcuların bavullarını taşımalarına yardım ediyor az bir miktar para karşılığında. 7. Sınıfa geçtiğini derslerinin de çok iyi olduğunu söyledi utana sıkıla. Konuşurken ürkek ve mahcup bir hali vardı. Batının havasına ve yaşantısına alışmaya çalıştığını hissettim. Bir an bizim sahilde güle oynaya, denizin ve tatilin doyasıya tadını çıkaran çocukların görüntüleri geldi gözümün önüne! Hayat denen kâh uzun, kâh kısa taşlı çakıllı, engebeli yolda; herkes kendine yazılan kaderi yaşıyordu, ya da yaşamak zorunda kalıyordu.

Furkan ise, lise son sınıfa geçmiş. Şimdiden üniversite sınavlarına hazırlanıyormuş.

-Teyze! Önümüzdeki yıl şifre falan olmaz değil mi?

-Bilmiyorum!

-Biz bu denli gayret ediyoruz da! Ya yine şifre davası olursa ne yaparız?

Verecek cevap bulamadım! Gerçi bu sorulara da ben cevap verebilecek değilim ya! Vermesi gerekenler, bu gençlerin huzursuzluğunu gidermek zorunda! Kaygıları hayli fazla idi. Sesinin tonundan anlaşılıyordu!

-Biz! Biliyorsun durumları, terör nedeni ile yurdu barkı terk edip buralara yerleştik.

-Yazın çalışıp, hem harçlığımı, hem de okul masraflarımı karşılayacak parayı kazanmaya çalışıyorum. Dedi.

Yanımdaki masaya, anne baba, bir genç kız ve delikanlıdan oluşan bir aile oturdu. İster istemez görüyor ve kulak misafiri oluyorsun. Büyük ihtimalle uzun bir yolculuğa çıkmak üzereydiler. Anne evden hazırladığı yollukları masanın üzerine çıkarıp çocuklarına sundu. Baba ise portakal suyunun bir bardağının 2 lira olduğunu duyunca, iki yarım bardak( tanesi 1 lira) portakal suyu siparişi verdi. Bu yarım bardak portakal sularını, yanlarındaki yedek bardak ve su ile 4 bardak haline getirip içtiler.

Yokluktan mı idi! Yoksa hesabilikten mi? Bunu bilemem!! Her ikisi de olabilir!! Kim bilir?

Memleketimden insan manzaraları!

Aslında! Her insanın hayatının kendine has bir ya da birkaç öyküsü var. Hani demişler ya’’ Her insanın hayatı bir roman’’ aynen öyle. Yaşanmışlıkları, yaşayıp da anlatamadıkları, yaşamak isteyip de yaşayamadıkları ya da yaşamayı hayal ettikleri.

Şimdi, Fethiye’ye doğru yol almaktayız. Kaderin cilvesi sanırım, çocukları ve gençleri çok sevdiğimden sanırım yol arkadaşım, cin gibi akıllı, 9 yaşındaki Asude Betül. Aman neler biliyor! Şaştım kaldım. Sürekli kitap okuyormuş, benden kitap tavsiye etmemi istedi. Geleceğin güven veren gençlerini gördüm yolculuğum esnasında, Türkiyeli gençleri.

Bu satırları yolculuğum esnasında karaladım.

Fethiye ve Ölüdeniz ’de yaşadıklarımı, 8. Ölüdeniz Kültür ve Sanat festivalinden yakalayabildiklerimi de yazabilmek, sizlere aktarabilmek dileklerimle.

Bu günlük bu kadar!

Ayşen Arslangiray Kura

3.7.2011/ Hisarönü